SKONTAKTUJ SIĘ Z NAMI: +48 502-619-281 E-MAIL: kancelaria@zawartka.pl
ODWOŁANIE OD DECYZJI ODMOWNEJ O RENTĘ Z TYTUŁU NIEZDOLNOŚCI DO PRACY

ODWOŁANIE OD DECYZJI ODMOWNEJ O RENTĘ Z TYTUŁU NIEZDOLNOŚCI DO PRACY

Jak już pisaliśmy w jednym z poprzednich artykułów na blogu, warunkiem formalnym wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez ZUS jest uprzednie złożenie sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS do komisji lekarskiej ZUS. Zaniechanie we wniesieniu sprzeciwu w istotny sposób zamyka drogę do dochodzenia swoich racji w sądzie.

Co powinno zawierać odwołanie od decyzji ZUS

Odwołanie wnosi się do Sądu Okręgowego wydziału ubezpieczeń społecznych za pośrednictwem oddziału ZUS, który wydał decyzję. Termin na wniesienie odwołania wynosi 30 dni od dnia odebrania decyzji przez ubezpieczonego.

Stosownie do art. 47710 § 1 KPC, odwołanie powinno zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji, zwięzłe przytoczenie zarzutów oraz wniosków i ich uzasadnienie oraz podpis ubezpieczonego. O odwołaniu od decyzji ZUS w ogólnym zarysie pisaliśmy tutaj.

Podstawy do odwołania się od decyzji ZUS

Merytoryczne zbadanie ‘luk’ w decyzji o odmowie prawa do renty jest bardzo ważne przy przygotowywaniu odwołania. Trzeba przy tym zwrócić uwagę na przesłanki nabycia renty i dokonać weryfikacji ustaleń decyzji pod tym właśnie kątem.

Renta z tytułu niezdolności do pracy jest świadczeniem powiązanym z istnieniem po stronie ubezpieczonego naruszenia sprawności organizmu, które wiąże się z utratą zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy lub utratą zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji zawodowych. Jak już pisaliśmy w poprzednich artykułach na blogu, niezdolność do pracy łączy w sobie aspekty medyczny i ekonomiczny. Tym samym należy zawsze dokonać oceny decyzji ZUS o odmowie prawa do renty pod tym kątem. Pominięcie albo błędna ocena – w decyzji organu rentowego wydanej na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika ZUS / komisji lekarskiej – któregokolwiek ze wskazanych wyżej elementów niezdolności do pracy stanowi dla ubezpieczonego podstawę do odwołania się do sądu ubezpieczeń społecznych o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (tak m.in. SA w Szczecinie w wyroku z dnia 14.06.2018 r., sygn. akt: III AUa 601/17).

Mówiąc inaczej, trzeba ‘poszukać’ argumentów do odwołania od decyzji w samej decyzji i w aktach sprawy będących podstawą wydanej decyzji, ze szczególnym uwzględnieniem orzeczeń lekarskich.

Przykładowo, w odmownej decyzji ZUS ws. renty uznano, że wprawdzie z uwagi na stwierdzone schorzenie ubezpieczony nie jest w stanie wykonywać dotychczasowej pracy, natomiast może podjąć inną pracę w związku z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi. Tym samym uznano, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy. Kwestionowanie decyzji organu rentowego opartej na takiej podstawie, będzie zmierzało do wykazanie nieprawidłowych ustaleń w zakresie możliwości podjęcia innej pracy przez ubezpieczonego zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji zawodowych. W odwołaniu będzie można na przykład postawić zarzut błędnego zastosowanie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach poprzez uznanie w ustalonym stanie faktycznym, że ubezpieczony ma możliwość podjęcia „innej pracy” pomimo, że inna praca wskazana w decyzji ZUS nie jest zgodna z poziomem posiadanych kwalifikacji, a stosownie do poglądu wyrażanego w orzecznictwie „inna praca” w rozumieniu tego przepisu powinna mieścić się w granicach zachowanej sprawności organizmu oraz w przygotowaniu zawodowym danej osoby (por. wyrok SA w Białymstoku z dnia 13.06.2018 r., sygn. akt: III AUa 326/18).

Bardzo częstym zarzutem stawianym w odwołaniach od decyzji ZUS jest zarzut błędnych ustaleń faktycznych. Bez prawidłowego ustalenia faktów nie można wydać prawidłowego rozstrzygnięcia. Zawsze tego typu błąd stwierdzony w trakcie postępowania odwoławczego przed sądem będzie skutkował zmianą decyzji. Oczywiście chodzi o błąd, który ma znaczenie dla sprawy. Istotą takiego zarzutu jest wykazanie, że ustalenia faktyczne na jakich oparł się ZUS wydając decyzję są niezgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym. Najczęściej podnoszonym uchybieniem jest błąd ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, że ubezpieczony jest zdolny do pracy. Jest to zarazem kwestionowanie orzeczeń lekarza orzecznika ZUS/komisji lekarskiej, na podstawie których organ rentowy ustalił fakt zdolności do pracy ubezpieczonego. Zgodnie z utrwalonym w tej mierze orzecznictwem, zasadą jest ocena przez sąd legalności decyzji według stanu faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Ewentualne późniejsze pogorszenie stanu zdrowia ubezpieczonego nie mogłoby stanowić podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji ZUS odmawiającej prawa do świadczenia rentowego (por. wyrok SA w Lublinie z dnia 6.02.2019 r., sygn. akt: III AUa 532/18 oraz wyrok SA w Szczecinie z dnia 20.09.2018 r., sygn. akt: III AUa 174/18). Tym samym w odwołaniu nie warto opierać swojej argumentacji na tym, że stan zdrowia ubezpieczonego uległ pogorszeniu i pojawiły się nowe schorzenia inne niż te, które oceniał ZUS w swojej decyzji. Należy wykazać, że stan zdrowia ubezpieczonego został błędnie oceniony przez lekarzy ZUS, bo np. w ocenie stanu zdrowia ubezpieczonego nie wzięto pod uwagę przedłożonej do akt postępowania dokumentacji medycznej ubezpieczonego.

Zachęcamy do korzystania w tego typu sprawach z usług profesjonalnych pełnomocników zajmujących się sporami z ZUS. Kwestionowanie decyzji ZUS jest sztuką, która wymaga pracy i doświadczenia oraz dogłębnej znajomości tematyki prawa ubezpieczeń społecznych. Nie zawsze sąd jest w stanie ‘wyłapać’ wszystkie błędy organu rentowego, w sytuacji gdy otrzymuje odwołanie przygotowane samodzielnie przez ubezpieczonego, co rzutuje później na wynik rozstrzygnięcia sprawy.

Wsparcie merytoryczne we wszelkich niuansach związanych z przygotowaniem odwołania od decyzji ZUS możecie Państwo uzyskać w Kancelarii wyspecjalizowanej w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Wystarczy opisać swoją sprawę na adres e-mail: kancelaria@zawartka.pl

Dodaj komentarz

Close Menu