Blog

Kolejnym punktem spornym był punkt 8, tj. punkt w orzeczeniu mówiący o konieczności współudziału opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, edukacji i rehabilitacji. Przed 16. Rokiem życia był on ustalany. Po 16. Roku życia oba zespoły w wydanych orzeczeniach napisały – „nie dotyczy”. Był to błąd. Osoba po 16. roku życia, pomimo że jest w świetle przepisów o niepełnosprawności, traktowana jak osoba dorosła, to dalej się uczy, a więc Zespół powinien orzekać wskazania co do punktu 8 w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności. Wynika to z orzecznictwa Sądu Najwyższego, które Zespoły powinny respektować. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, orzeczenie o ustaleniu stopnia niepełnosprawności osobie niepełnosprawnej, która ukończyła 16 rok życia, powinno zawierać pozytywne bądź negatywne wskazanie o konieczności stałego współudziału na co dzień „opiekuna dziecka” w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 8 ustawy z 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, który w przypadku opieki rodzicielskiej obejmuje nie tylko okres podlegania powszechnemu obowiązkowi szkolnemu do ukończenia 18 roku życia, ale także dalszy okres sprawowania „edukacyjnej” opieki w okresie kontynuowania przez niepełnosprawne dziecko nauki w szkole lub na studiach wyższych aż do ukończenia edukacji, nie dłużej jednak niż do osiągnięcia 25 lat życia, albo do zakończenia studiów, jeżeli dziecko osiągnęło ten wiek będąc na ostatnim roku studiów (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I UK 73/16).